من آفریدم .

 

 

من رفتنم ، داشتم تنیجه گیری می کردم ، داشتم سبک و سنگین می کردم ، که ناگهان

 

قطره خونی در رگ ام ، تنه ایی به قطره کناریش می زند و او را به حرکت وا می دارد ، او نیز این چنین می کند، خون های درون رگ هایم بالاخره تصمیم شان قطعی می شود و آرام آرام به جریان می افتند ، نفسم  سرکی به بیرون می کشد و هوایی روشن را می رباید و به  درونم  می آورد و با آن  مدتی پستو خانه را روشن نگه می دارد ، او  بر انجام دوباره این کاراصرار می ورزد ،  چشم هایم شروع به  ضبط تصاویر می کنند، گوش هایم شنود صدا ها را آغاز می کند ، ذهن ام چیدن افکار را شروع می کند . همگی شان در  کنار هم  و نزدیک به هم جمع می شوند ، مشخص است که همه آن ها هدفی مشترکی دارند که اینطور با هم درهماهنگ اند ، جشن و بزمی به پا می کنند و به انتظار می نشینند ، دست ام اشاره ایی به من می کند ، و پاهایم مرا  به آنجا می برند ، چه شده ؟  چه میهمانی باشکوهی برپاست ، این همه شادی برای کیست ؟ صاحب این مهمانی کجاست ، آیا من باید کاری برای شان انجام دهم ، من باید چیزی بگویم ، اما این جا که همه چیز مرتب است ، همه نقش شان را به خوبی  انجام می دهند ، کم کم دارد به صاحب میهمانی حسودیم می شود ، یک دفعه  چشمانم در من  نگاه  می کنند و همگی با هم فریاد می زنند : تولدت مبارک ! ، ذوق زده می شوم و ومن با بریدن کیک میهمانی، غرق درجشن آنها متولد می شوم و اولین لحظه از عمرم را می آفرینم .